เคยได้ยินประโยคๆหนึ่งบอกไว้ว่า

..... หนังสือเล่มหนึ่งก็เหมือนเพื่อนคนหนึ่ง....

การที่เราจะเข้าใจหนังสือเล่มนั้นได้ดี มันต้องใช้เวลา

ไม่ใช่ว่าแค่เราอ่านชื่อหนังสือ

หรือเห็นปกสวย

ก็ทำให้เราเข้าใจหนังสือเล่มนั้นได้อย่างถ่องแท้

คงโชคดีเนอะ

ถ้าเราแค่เห็นปกหนังสือแล้วทำให้เราเข้าใจหนังสือนั่นได้เพียงแว้บแรก

ถ้าจะเปรียบเทียบหนังสือ เท่ากับเพื่อนหนึ่งคน

หนังสือที่ปกสวยๆ เด่น

ใครเห็นก็คงคิดที่จะหยิบ ความหวังในเนื้อหามันก็คงสูงตามปกไปด้วย

แต่ถ้าเปิดอ่านแล้วกลับไม่เป็นอย่างที่เราหวัง.....ก็คงแย่อ่ะเนอะ

ส่วนหนังสือที่ดูธรรมดามากๆๆ

ชื่อเรื่องก็ไม่สะดุดตา

มันก็ไม่ค่อยอยากจะเปิดอ่านเท่าไหร่นะสิ แย่ว่ะ

ตัดสินจากเปลือกนอกทั้งๆที่ข้างในอาจมีอะไรดีๆซ่อนอยู่ก็ได้

แต่เพียงเราไม่เปิดใจยอมรับเพื่อนใหม่เพื่อนที่ดูจะจืดชืดสะเหลือเกิน

หนังสือเล่มที่เราบังเอิญชอบตอนนั้น..แล้วเราก็ซื้อมัน

แต่พออ่านไปสักพัก เราเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ว่ะ

แล้วอย่างนี้ใครผิดหล่ะ....

เราว่าถึงแม้เราอาจจะรู้สึกเสียดายเวลาที่เราพยายามทำความเข้าใจหนังสือเล่มนั้นๆ

แต่อย่างน้อยเราก็จะได้รู้งัย ว่าอะไรใช่ หรือไม่ใช่

สุดท้าย..หนังสือที่อ่านเพราะหน้าที่

555ไม่ใช่อื่นไกล หนังสือเรียนนี่เอง

ชื่อเรื่อง ความสวยของปกไม่ใช่ประเด็น

ประเด็นคือ ทำยังงัยถึงจะสอบผ่าน

อ่านๆๆ พยายามเข้า แล้วเราก็เริ่ม ไม่ไหวว่ะ ทำยังงัยก็ไม่เข้าใจสักที

แต่เราก็หยุดไม่ได้เพราะเราก็รู้ว่าหนังสือมันมีดี หรือว่าเราทำเพราะหน้าที่

ถ้าเราเปรียบหนังสือเหมือนเพื่อน

พยายามทำทุกอย่างที่เราจะเข้าใจตัวเค้ามากที่สุด แต่ก็ไม่เข้าใจสักที

มันก็เหนื่อยใจเนอะ เราเหนื่อยเพราะเราคิดว่ามันเป็นหน้าที่

หน้าที่ของเพื่อน.....คนหนึ่ง.....เท่านั้นเอง

ถ้าเราลองมองว่าเราทำเพราะว่า....เรารัก...เท่านั้นเอง

มันคงจะดีกว่าเป็นไหนๆ

ในเมื่อยังงัยเราก็รู้ว่าเค้าดีสำหรับเรา

เราก็ต้องใช้เวลา....เพื่อที่จะมีวันนั้นวันที่เราจะได้รู้จักกันจริงๆสักที

ส่วนหนังสือเล่มที่เราซื้อ เล่มที่เราเลือก

จริงๆมันก็ดูจะเป็นพรหมลิขิตเลยรึป่าว?

หนังสือบนโลกนี้มันก็มีเยอะมากมาย

ทำไมเราถึงหยิบเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน

ทำไมอ่านแค่หน้าเดียว...

หรือประโยคเดียว....

ก็ทำให้เราตัดสินใจที่จะซื้อหนังสือเล่มนั่น

เราว่ามันก็แปลกเหมือนกันเนอะ

--------------------------------------------------------------

จริงๆที่บ่นมาทั้งหมดไม่ได้มีอะไรหรอก

เพียงแค่...ไปงานหนังสือมา

คนเยอะมากมาย เลยดูหนังสือแบบไร้อารมณ์เล็กๆ

บางเล่มที่อยากซื้อก็ไม่ได้ซื้อ (เพราะหาไม่เจอ และไม่มีตังค์55)

ส่วนเล่มที่ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อ ก็กลับได้มา เพราะชอบชื่อหนังสือ

ก็เลยแอบรู้สึกแย่ๆ ที่ซื้อเพื่อของแถม อ้าวซะงั้น

นั่นแหละเลยรู้สึกว่า

ถ้าเพื่อนหนึ่งคนเท่ากับหนังสือหนี่งเล่ม

งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติกลายเป็นงานวันเพื่อนแห่งชาติ

เราจะใช้เวลาเพียง 1 วัน เท่านั้นเองหรอ ?

ที่จะเลือกว่าเราจะเป็นเพื่อนกับคนนี้

จะรักเพื่อนคนนี้...

มันคงต้องใช้เวลาที่เราต้องอ่าน ต้องเรียนรู้ ต้องทำความเข้าใจ

ในแต่ละตัวอักษร

แต่ละหน้า

จนกว่าที่เราจะรู้จัก

ได้เข้าใจ

ได้รักเพื่อนหนึ่งคนอย่างที่เป็นตัวเค้าจริงๆ