ในชีวิตนี้ ชั้นเคยรู้สึกดีจริงๆ กับคนสองคน ครั้งแรกมันคือ ความรัก และครั้งที่สองมันคือ รักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ . . . . เพราะเหตุปัจจัยต่างๆมากมาย และด้วยความซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง ชั้นเลือกที่จะบอกความรู้สึก กับคนที่สอง . . . เธอตอบกลับมาว่า ...ก็รู้อยู่แล้ว... ทั้งๆที่ก็ไม่ได้คาดหวังอะไร แต่ประโยคที่กลับมาแอบอึ้งแปลก!! อารมณ์ว่า มีอย่างอื่นที่ดีกว่ามั้ย เงียบๆไปเลย หรือไม่ก็บอกมาเลยว่า เป็นเพื่อนกันดีแล้ว . . . . . ครั้งที่สอง ตัดสินใจบอกกับคนแรก (จริงๆเราเคยแอบชอบมาตั้งแต่ปี 1 นี่ก็ หกปีที่เก็บเอาไว้) อารมณ์เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อมาตลอดเวลา แต่ก็เป็นที่ปรึกษาตลอดเวลา ชีวีนางเอกเศร้ามาก >_< ...แก แกเชื่อป่าวว่าชั้นชอบแกมาตั้งแต่ปีหนึ่ง... เค้าตอบกลับมาว่า คดีไม่มีมูล ศาลยกฟ้อง!! เค้าบอกว่า ไม่เคยรู้ แล้วก็เพิ่งจะรู้.... มาครั้งนี้ มันทำให้ชั้นได้รู้สึกว่า ...ทำดีแค่ไหน ถ้ามันไม่ใช่ ก็ไม่เคยอยู่ในสายตา... กลับมาคิดถึงบอกครั้งแรก อย่างน้อยเค้าก็ รู้สึกถึงสิ่งที่เราให้ แต่คนที่สองนี่สิ ทำดีแค่ไหน ....ก็ยังไม่พอ สรุป...เบื้องบนคงอยากให้รักตัวเองให้มากๆไปก่อน กระมัง สุดท้ายทิ้งทวนด้วยประโยคเพื่อนชั้นบอกมาว่า ...คนใส่ใจ ก็แค่พูดคุยกันมาก เค้าก็เลยจำรายละเอียดของเราได้ แต่มันก็แค่คำพูดนะนอย... ไม่ใช่การดูแล ที่มันคือการกระทำ น่าหวั่นไหวกว่าตั้งเยอะ .... #รักเท่าไร...ก็ยังไม่พอ ฉันรู้ดีว่ายังไม่ดีพร้อม ฉันก็ทำได้ดีแค่เท่านั้น ฉันแค่ยอมทำทุกอย่าง ที่เธอจะไม่ต้องเสียใจ คิดทบทวนคนเดียวอยู่บ่อยครั้ง รักเธอจนลืมตัวมากไปไหม ทำเพื่อเธอแล้วยังไง แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งกัน ยิ่งมันรักมากเท่าไหร่ ดีแค่ไหนไม่สำคัญ เมื่อสุดท้ายไม่รักกัน แล้วฉัน ไม่มีความหมาย อยากจะเห็นคนดีของเธอ คนแบบไหนที่เธอรักจิง ที่เธอจะ ไม่ทอดทิ้ง ไม่ทำให้เค้าเสียใจ หากว่าฉันรักเธอไม่พอ ดีไม่พอจะไม่โทษใคร โทษหัวใจ รักเท่าไหร่ ก็คงไม่พอ .... รักฉันมีให้เธอเพียงเท่านี้ ทั้งหมดใจที่มีก็เท่านั้น ถ้าไม่พอที่ต้องการ ก็ยังไม่รู้ต้องทำไง ขอวอนเธอแค่สักอย่างได้ไหม ถ้าเธอมีน้ำใจครั้งสุดท้าย ช่วยบอกฉันช่วยอธิบาย บอกให้ทำใจซะที